Vincent.Vision: my vision!

Welkom op deze blog.

Mijn naam is Vincent Van Reusel en ik zit nu in mijn tweede jaar Journalistiek aan de Plantijn Hogeschool in Antwerpen. De bedoeling van deze blog is een overzicht te geven van de opdrachten die ik heb gekregen en daarnaast mijn visie te verkondigen over sommige zaken in ‘medialand’.

Vincent.Vision?

“Vision” verwijst hier naar drie zaken.
Ten eerste gaat het over mijn visie met betrekking tot de media en de opleiding Journalistiek. Deze visie zal ik proberen te ondersteunen met de visies van anderen, want wat is je visie waard als je niet openstaat voor die van anderen?
Ten tweede verwijst ”Vision” naar het visuele. Ik werk graag met beelden en geschreven taal en hoop dat dit in deze blog ook merkbaar zal zijn.
Ten derde is deze blog een kijk, een zicht, een blik op mijn leven als student Journalistiek. Hopelijk is ze interessant genoeg om u te kunnen boeien.

Met vriendelijke groeten,
Vincent Van Reusel
Oprichter, verslaggever en onderwerp van Vincent.Vision

Conscienceplein: foto en verklaring

Ik heb geprobeerd met deze foto de essentie van het Conscienceplein in beeld te brengen. Het hele plein straalt ingetogen kalmte uit. De lijnwerking van de architectuur is heel verticaal en symmetrisch, maar de strakke lijnen worden iets zachter gemaakt door de rondboog en het standbeeld van de gemoedelijk zittende Hendrik Conscience. Ik heb de foto er wat ouder laten uitzien, want toen ik er zat, voelde ik me net in een ander tijdperk. Een tijdperk waar iedereen nog niet zo gehaast was, zonder auto’s en zonder graffiti. Dat is volgens mij ook de kracht van het Conscienceplein.

RESEARCH
Mijn taak binnen het groepje was om op locatie informatie te gaan zoeken.
- Informatie over de brand in de Carolus Borromeuskerk op uithangborden in en aan het gebouw
- Flyers van buurtfeesten, waaronder concerten op het plein op 29 oktober
- Op meerdere dagen kunststudenten die de voorgevel van de Carolus Borromeuskerk tekenen
- De familie Verlinden, die op het Conscienceplein woont en er een winkel met etsen van Antwerpen heeft. Deze mensen gaan we waarschijnlijk interviewen en we gaan beelden van het plein maken vanuit hun huis.
- Informatie over de klassieke concerten in de kerk
- Straatmuzikanten die op het plein jazz spelen voor de enkele terrasjes die er nog stonden
- Een groepje (hang)jongeren, die er meerdere dagen zaten

JouPra: Flash

Wat heb ik gedaan? Videobeelden gemaakt, een bijhorende tekst geschreven en gekeken naar de montage.

Hoe heb ik het aangepakt? Samen met de rest van het team heb ik gebrainstormd. Uiteindelijk hebben we besloten om als onderwerp ‘Antwerp on Stage’ te kiezen. Met een medestudent ben ik gaan filmen op de Stadswaag. Daarna hebben we met ons team de tekst uitgeschreven. Het laatste stadium was de montage.

Wat was er moeilijk en hoe heb ik het opgelost? Onze neuzen allemaal in dezelfde richting krijgen, heeft veel tijd en energie gekost. Uiteindelijk waren we behoorlijk tevreden over het resultaat.

Wat vond ik er leuk, prettig aan? Ik vond het maken van de beelden en het bespreken wat we exact zouden filmen heel leuk.

JouPra: Den Triangel

Wat heb ik gedaan? Onderwerpen die binnen het concept van Den Triangel passen gezocht, verder geresearcht, een contactpersoon geïnterviewd en een artikel geschreven met bijhorende foto.

Hoe heb ik het aangepakt? Ik ben vertrokken van mijn persoonlijke banden met de wijk. Daarna heb ik stapje voor stapje alles goed voorbereid en dan uitgevoerd.

Wat was er moeilijk en hoe heb ik het opgelost? Echte moeilijkheden waren er niet. Het belangrijkste was dat ik genoeg tijd voorzag om te interviewen. Omdat ik mijn vragen goed voorbereid had, had ik achteraf geen moeite om het artikel te schrijven.

Wat vond ik er leuk, prettig aan? Ik vond het leuk dat ik heel lovende kritieken heb gekregen en dat de twee andere onderwerpen die ik had voorgesteld ook zijn behandeld geweest (door anderen). Jens De Vleeschauwer heeft wel wel een kanjer van een fout gemaakt in het artikel “Niet iedereen tevreden met autovrije dagen” door de naam ‘Lucyneh Vrouyr’ te schrijven onder de foto van haar zus.

JouPra ‘Radio Crap’

Wat heb ik gedaan? Een radioprogramma, geschikt voor Radio Crap, in groep gemaakt.

Hoe heb ik het aangepakt? Samen met de rest van het team heb ik gebrainstormd. We hebben toen besloten een programma te maken waarin electro-muziek centraal stond. Het kreeg de naam ‘Electric Feel’. Vervolgens hebben we de muziekkeuze en de taakverdeling besproken. Ik deed het radionieuws op het einde van het programma.

Wat was er moeilijk en hoe heb ik het opgelost? Echte moeilijkheden waren er niet. Het belangrijkste was dat de timing in orde was. Onze communicatie heeft ervoor gezorgd dat alles vlot verliep.

Wat vond ik er leuk, prettig aan? Ik vond het bespreken van de muziekkeuze heel boeiend, omdat die de sfeer van het programma bepaalt.

de KiesKwies

Het initiatief van de KiesKwies is goed, omdat de bevolking – en vooral de groep jongvolwassenen – meestal niet op de hoogte is van wat er gebeurt binnen Europa en de Europese Unie. De KiesKwies plaatst op een ludieke manier de instellingen in de kijker, zonder het al te kinderachtig te maken.

Een voorbeeld hiervan is de mogelijkheid om het niveau van je tegenspelers te bepalen. Hierdoor wordt de deelnemer meteen verplicht om zijn eigen kennis over het Europees beleid in vraag te stellen.

Ook door na elke vraag het correcte antwoord te geven, laat de maker van het spel duidelijk weten dat de quiz hoofdzakelijk een informatief aspect heeft. Of de speler nu het juiste antwoord heeft gekozen of niet, hij leert in ieder geval iets bij.

De vragen zijn bovendien zo opgesteld dat de nieuwsgierigheid van de deelnemer wordt geprikkeld. Als speler wordt je aangezet om na te denken over de EU.

Een mindere zaak is het feit dat er geen reclame wordt gemaakt voor de KiesKwies. Een educatiemiddel zoals dit spel verdient meer aandacht en de mensen die het spel spelen zijn waarschijnlijk de personen die al het meest op de hoogte zijn van de Europese werking.

De zin van de Europese verkiezingen

De presentatie van Robert Verschooten heeft mijn mening over het belang van de Europese Unie nog versterkt. Ik denk dat het cruciaal is om de banden tussen de verschillende lidstaten nog nauwer aan te halen. De enige weg die ik zie om de schade van de financiële en economische crisis enigszins te beperken, is een gezamenlijke weg. Zo lijkt het mij noodzakelijk dat alle lidstaten van de Europese Unie verdere afspraken maken rond financiële wetgeving om zo de nefaste gevolgen van belastingsparadijzen de kop in te drukken.

Een ander aspect waar ik mijn mening wel voor moet herzien, is het gemiddeld percentage van het bruto binnenlands product dat naar de Europese Unie gaat. Ik dacht dat dit cijfer veel hoger lag.

Wat me ook opviel tijdens de presentatie rond de zin van de Europese verkiezingen, was dat Robert Verschooten niet propaganda kwam maken voor de Europese Unie, maar dat hij van tijd tot tijd ook kritische opmerkingen gaf. De meest opvallende opmerking ging over de twee vergaderplaatsen van het Europees Parlement: Brussel en Straatsburg. Hij gaf eerlijk toe dat dit pure geldverspilling is en hij uitte ongezouten dat de Franse politici moeten ophouden dwars te liggen.

Verschooten versterkte ook mijn mening over het belang van verkiezingen (het uiteindelijke doel van zijn uiteenzetting). Een stem telt wel degelijk wanneer ze samengeteld wordt met de anderen. Europa hoort geen ‘ver-van-mijn-bed-show’ te zijn. We leven er middenin en we moeten ons meer bewust zijn van de vruchten die we ervan kunnen plukken.

Projectweken 2: dag 1

Gisteren (23 maart) was de eerste dag van de nieuwe projectweken. Onze groep, die het thema ‘asielbeleid‘ behandelt, bestaat uit Sigrid Spaas, Darah Bertels, Dries Van den Bergh, Mattias Van Nimmen en mijzelf.

Dit is wat we op dag 1 bereikt en afgesproken hebben:

• 5 uitgangspunten bepaald: asielzoekers, afgewezen asielzoekers, vluchtelingen, illegalen en minderjarigen
• een inventaris van asielcentra in regio Antwerpen
• een inventaris van organisaties gelinkt aan asielzoekers
• Voorval van asielzoeker op kraan in Antwerps centrum gebruiken in inleiding presentatie
• Mattias Van Nimmen gaat een ‘portret’ maken van iemand die in een asielcentrum verblijft. Darah Bertels fotografeert.
• Sigrid Spaas doet een interview in verband met illegale minderjarigen en Vincent Van Reusel fotografeert
• Dries Van den Bergh doet juridische aspect. Contacteert een advocaat
• Vincent Van Reusel contacteert een OCMW in Antwerpen voor eventueel interview (concreet ivm vluchtelingen)
• Darah Bertels mailt of belt naar ‘Vluchtelingenzorg’ voor interview over psychologische zorg en linken met asielzoeker op kraan. Meer info zoeken over psychologisch aspect
• Meer te weten komen over hoe een asielzoeker behandeld wordt: mail versturen naar ‘Kleur Bekennen‘. Sigrid Spaas neemt contact op.
• Dinsdag 24 maart: iedereen vóór 12u via e-mail laten weten welke contacten er gelegd zijn.

Omdat Flash TV het zei

In aflevering 7 van de campustelevisiezender Flash TV werd als hoofdpunt “IncuFashion zoekt Plantijnbeauty’s” gebracht. IncuFashion is een modeshow voor jongeren, georganiseerd door jongeren. Omdat de reportage me aansprak (en bij gebrek aan valse bescheidenheid), besloot ik naar een casting van IncuFashion te gaan. Aangezien ik de voorbije twee maanden na deze casting niets meer van hen vernomen had, veronderstelde ik dat ik niet geselecteerd was, maar vandaag kreeg ik dan toch het bericht dat ik mag defileren in hun modeshow.

Daarom: DANK U WEL, FLASH TV!

Hieronder kan u de aflevering van Flash TV herbekijken. (Voor alle duidelijkheid: ik ben niet te bezichtigen in het filmpje.)

Maatschappelijke Topics: opdracht economie

Lord Norman Foster is een Britse architect die de nieuwe luchthaventerminal van Beijing heeft ontworpen voor de Olympische Spelen 2008.

Norman Foster given China Award, 29/09/2008, Builder and Engineer online,  http://www.builderandengineer.co.uk/news/general/norman-foster-given-china-award-2710.html

<< Norman Foster was honoured today with a China Friendship Award, presented by China’s Vice Premier Zhang Dejiang during a ceremony at the Great Hall of the People in Beijing. The only architect among the 50 recipients of the prize, Lord Foster was recognised for his outstanding contribution to the 2008 Beijing Olympics and to China, following the opening of Beijing Capital International Airport’s new Terminal 3 in February.

Lord Foster said:

“I am deeply honoured to receive this most prestigious award. We have been privileged to work in China for over ten years now, from the Jiushi Headquarters in Shanghai to the new Beijing Airport – the largest and most advanced in the world. I was very proud to see the new terminal fulfil its role as a gateway to Beijing in good time for the Olympics.”>>

Debat van de Vlaamse sportmedia

Op donderdag 18 december organiseerde de Plantijn Hogeschool een debat rond de Vlaamse sportmedia. Frank Raes (Sporza), Kris Meertens (Sporza), François Colin (DS), Peter Vandenbempt (Sporza Radio) en Aimé Anthuenis (voetbaltrainer) waren de aanwezigen. Het debat was verdeeld in twee delen: eerst een debat rond een aantal op voorhand geselecteerde topics en vervolgens de mogelijkheid voor de studenten om vragen te stellen aan deze heren.

Onderwerpen die in het eerste deel aan bod kwamen, waren de kenmerken van een goede sportjournalist, de evolutie van de sportverslaggeving (commercialisering versus geloofwaardige, “serieuze” journalistiek) en de schrijfwijze van een sportjournalist (afhankelijk van het medium).

Volgens de verslaggevers zijn de kenmerken van een goede sportjournalist gedrevenheid en algemene kennis (Colin), wel meeleven, maar je objectiviteit bewaren (Vandenbempt), het belang van sport relativeren, maar je wel volledig inzetten (Raes) en de nodige creativiteit in je werk leggen (Meertens).

Kris Meertens vermeldde ook het toenemend belang van randinformatie (zaken die niet op zich sportgerelateerd zijn, maar wel met sportmensen te maken hebben). François Colin kaderde dit in de toenemende commercialisering van de sportverslaggeving, die zelf kadert in de commercialisering van de media tout court. Volgens Colin is de belangrijkste waarde in de journalistiek geloofwaardigheid. Frank Raes merkte hierbij op dat het halen van goede kijkcijfers niet mag onderschat worden en daarom de angst om een primeur te missen heel groot is. Dit is ook de mening van Vandenbempt. Hij zegt dat hierin het gevaar schuilt om bronnen niet degelijk te dubbelchecken, maar volgens hem kan het ook zorgen voor positieve concurrentie.

Aimé Anthuenis zei dat hij ook onderlinge concurrentie bij journalisten had opgemerkt en denkt ook dat dit te maken heeft met de commercialisering van de media. Wat hij ook opvallend vindt, is dat journalisten van de geschreven pers soms maar een band hebben met enkele coaches (en hun netwerk dus te beperkt is).

Tijdens het vragenuurtje had ik de kans om een vraag te stellen aan François Colin. Aangezien hij het de hele tijd had over “serieuze” journalistiek, wou ik weten wat hij daar concreet onder verstond. Zijn antwoord gaf eerder bijkomende uitleg over wat een goede journalist is, maar toen hij vertelde dat voor hem de toekomst van de kwaliteitskrant erin bestond om achtergrondinformatie en analyses aan te bieden, werd mijn vraag toch nog beantwoord.